Կյանքը ու պոեզիան նույնն են

Print
There are no translations available.

Կյանքը ու պոեզիան նույնն են

 

Ո°չկանչել նրան, ո°չպահել չեմ կարող,

սև քամին ծովերի փոթորկում է դեռ մակույկը:

Մի° վերադարձրու ինձ նրան, թող մնա° մե¬ռած ջրին:

 

Խորտակվում է վարդագույն մակույկըª

թեքվելով անզոր իր վազքում: Սիրե±լ է արդյոք նա,

ով հաղթել է խիղճը իրհոգում: Դո°ւ, Բարձրյա°լ,

մի°լքիր ինձ Ահեղ Դատաստանի առաջ:

 

 

Խուլ անապատում միայն քեզ հետ կըմբռնեմ,

թե ինչու շրջանը չփակվածª դեռ պատանի,

ննջեցիրկոշտուցուրտհողում:

 

Մի զնդան ևս կփակվի, կհարվածի բահը,

կթափվի ծեփը: Մեզ հետկխոսի ժամանակը`

շնչահեղձª որպես հավերժություն:

——————————————————-

Կհայտնաբերվիªինչ գաղտնի էր ցայսօր,

երկինքը միմյանց համար էր ստեղծել մեզ,

ուրիշինընտրլով` ընտրեցիր մահը:

 

 

 

Օ˜, Թ’ալասսա˜ 1, հնամյա Թ’ալասսա˜,

ինչո±ւ ես թաքցնում կանաչ թիկունքդ,

կանչի°ր, կանչի°ր քեզ հետ, մի±թե լքել ես մեզ:

 

Ու թե մեռած ես, թող սլանա° քամին,

խենթ, ինչպեսհիշողությունը,

թո°ղ տանի մեզ, թո°ղ բարձրացնի անդունդից,

թո°ղ տանի հեռուª դեպի սարերը, որտեղից

կրկինկտեսնենք ծովածոցերը բոլոր

ուկմեռնենք կղզիներից վեր:

 

 

Նաիրա Համբարձումյան